|
|
| Zabiegi fizykalne w chorobie Raynauda |
|
Zabiegi fizykalne w chorobie Raynauda
Chorobę Raynauda charakteryzuje utrzymujący się 15-30 minut napadowy skurcz małych tętnic rąk lub stóp, wywołany przede wszystkim zimnem lub emocjami. Palce rąk stają się wtedy blade, a nawet białe, a po ogrzaniu sine i w końcu czerwone. Są zdrętwiałe, pozbawione czucia; może występować w nich kłucie.
W początkowym okresie choroby naczynia krwionośne nie są zmienione, a ich skurcze maja charakter odruchowy. Jednak z biegiem lat następuje przerost warstwy mięśniowej ścian naczyń krwionośnych, co powoduje ich pogrubienie. Następuje przerost śródbłonka, stanowiącego wewnętrzną ścianę tętnicy. Zmiany te powodują dodatkowe zwężenie tętnic, co sprzyja powstawaniu drobnych zakrzepów. Może to czasem spowodować zgorzel palców.
Wodolecznictwo kneippowskie, pozwalając na subtelne zwiększenie dawki bodźców mechanicznych i termicznych, odgrywa duża rolę w leczeniu chorób naczyń krwionośnych, ponieważ u nich podłoża leżą zmiany napięcia nerwów naczynioruchowych. Zabiegi wodolecznicze zmniejszają bowiem napięcie nerwów naczynioruchowych oraz działają regulująco na ośrodki układu autonomicznego.
Przeciwwskazanie. Do nich stanowi właściwie ten okres zaawansowanej choroby Raynauda, w którym występują już zmiany organiczne w naczyniach i na ich podłożu-martwica tkanek.
Do kąpieli dodaje się wyciągi z różnych ziół, np. rozmarynu, siana, igliwia. Stosuje się też kneippowski woreczek z sianem na okolicę lędźwiową kręgosłupa. Przy zwiększonej wrażliwości chorego na zimna należy bardzo ostrożnie je stosować w drugiej fazie zabiegów zmiennocieplnych lub zrezygnować z nich całkowicie.
Oprócz małej hydroterapii kneippowskiej zalecane są również:
Ciepłe kąpiele całkowite, w tym również aromatyczne,
Pływanie w ciepłej wodzie, Ostrożny masaż podwodny,Kąpiele kwasowęglowe.
Elektroterapia
Prądy wielkiej częstotliwości
Prądy diadynamiczne
Pulsujące pole magnetyczne małej częstotliwości
Galwanizacja stabilna,
Kąpiele elektryczno-wodne Balneoterapia
Kąpiele kwasowęglowe. Częściowe kąpiele siarkowe i siarczkowo-siarkowodorowe.
Kąpiele radonowe. Częściowe kąpiele borowinowe
Zawijania borowinowe
Leczenie w sanatoriach uzdrowiskowych w Ciechocinku, Długopolu, Konstancinie, Kołobrzegu, Krynicy, Kudowie, Lądku, Polanicy, Świeradowie, Świnoujściu.
Lecznicze stosowanie ruchu
Ruch jest niezbędny. Praktycznie leczenie ruchem obejmuje wszystkie dziedziny sportu: od gimnastyki, gier ruchowych, i ćwiczeń z piłką- do sportu wyczynowego. Należy jednak chronić ciało przed działaniem zimna!
Odżywianie
Należy odżywiać się normalnie, stosownie do wieku, płci, pracy i należnej masy ciała. Pożywienie powinno zawierać dużo owoców i warzyw.
Ziołolecznictwo
Zaleca się herbaty ziołowe uspokajające z kozła lekarskiego i chmielu, a także z dziurawca i rozmarynu. Zamiast herbat ziołowych można przyjmować tabletki Seda-Kneipp, zawierający wyciąg z chmielu i kozla lekarskiego, tabletki z wyciągiem z głogu, sok z rozmarynu Kneippa.
Źródło:
www.rehabilitacja.pl |
|
[powrót...]
[komentuj...] |
| Choroba Perthesa |
|
Choroba Perthesa (Osteochondrosis coxae iuvenilis)-Jałowa martwica bliższej nasady kości udowej.
Stosunek występowania choroby (chłopiec-dziewczynka wynosi 80%/20%) w granicach wieku 3-14 lat, przy czym największa liczba zachorowań przypada między 5-8 rokiem życia. Z reguły choroba umiejscawia się w jednym biodrze, lecz w skrajnych przypadkach zajęciu mogą ulec stawy obustronne.
Etiologia nie jest do końca jasna, przyjmuje się anomalie naczyń bliższej części kości udowej lub zaburzenia hormonalne.
Choroba Perthesa przebiega w IV stadiach:
I-Okres wstępny charakteryzujący się wysiękiem stawowym
II-Okres kondensacji ze zgęszczeniem jądra głowy kości udowej
III-Okres fragmentacji z niepełnym rozpadem jądra głowy
IV-Okres strukturalnej odbudowy
Okres przebudowy trwa ok 2-4 lat z widocznymi zmianami w obrazie Rtg.
Rozpoznanie:
Pierwszym z objawów jest nieznaczny ból stawu biodrowego, który promieniuje do stawu kolanowego powodując utykanie. Ból nasila się przy zwiększonym wysiłku, a ustępuje po odpowiednim odpoczynku.
W badaniu stwierdza się:
-ból przy rotacji biodra
-ograniczenie odwodzenia i zgięcia
-w niektórych przypadkach ograniczenie lub brak przeprostu
-obserwujemy wychudzenie mm kd
-słabo dodatni objaw Trendelenburga
Leczenie w zależności od stopnia zaawansowania choroby może mieć charakter zachowawczy (terapia czynnościowa, fizjoterapia, środki p/zapalne) lub operacyjny (osteotomia szpotawiąca kości udowej).
Usprawnianie po wykonaniu zabiegu chirurgicznego w przebiegu choroby Perthesa:
Przed zabiegiem należy rozciągać małe mm pośladkowe.
FazaI:
-zapobieganie bólowi (biodro ułożone w pozycji neutralnej rotacji z lekkim odwiedzeniem)
-wykonywać optymalne ruchy (przeciwskazana jest rotacja)
-podczas ćwiczeń zachować lekki opór
-chód 3 punktowy
FazaII:
-docelowy trening małych mm pośladkowych (wchodzenie po schodach)
-ćwiczenia na końcu zakresów ruchu (ostrożne rozciąganie mm)
-wzrost obciążenia podczas chodu (odstawić pomoce, różne podłoże)
-trening ADL
Rokowanie jest gorsze u dziewcząt niż u chłopców i w przypadku gdy choroba wystąpi po 10 roku życia, natomiast dobre u dzieci poniżej 6 roku życia i rozpoznanie w początkowej fazie choroby co w połączeniu z prawidłowym leczeniem uchroni przed wczesnymi zmianami zwyrodnieniowymi i ciężkim kalectwem.
Krzysztof Korbel Katedra Fizjoterapii
Źródło:
www.rehabilitacja.pl |
|
[powrót...]
[komentuj...] |
| Rola sportu w kinezyterapii, rekreacji masowej |
- Przez uprawianie sportów osoby
upośledzone fizycznie wciągane są do czynnego udziału w
życiu, co dodatnio wpływa na ich stan fizyczny i psychiczny.
- Udział w sportach łączy się zazwyczaj z przebywaniem na
świeżym powietrzu i pokonywaniem pewnych przestrzeni.
- Dla osób z dysfunkcją narządu ruchu najbardziej wskazane
są sporty wodne: pływanie, kajakarstwo.
- Osoby ze znacznym upośledzeniem sprawności kończyn
dolnych, poruszające się na wózku, mogą uprawiać łucznictwo,
strzelanie
- W przypadkach zaburzeń sprawności kończyn górnych, a
zdrowych kończyn dolnych zaleca się piłkę nożną, łyżwiarstwo
czy narciarstwo.
- sport uprawiany przez osoby z pewnym upośledzeniem
fizycznym nie może mieć charakteru wyczynowego, traktuje się
go jako dalszy ciąg usprawniania.Źródło:
www.rehabilitacja.pl |
| Dyscypliny sportu dostępne dla osób niepełnosprawnych |
|
KOSZYKÓWKA
Ten rodzaj sportu posiada przede wszystkim wysokie walory psychoterapeutyczne, wypływające z konieczności wykazania się przez graczy aktywną i samodzielną pracą. Ciągłe zmiany sytuacji na boisku są elementem ćwiczącym uwagę i zdolność koncentracji. Koszykówka jest korzystną formą rekreacji i sportu dla osób poruszających się na wózkach inwalidzkich.
Sytuacje, które spotyka się w grze zmuszają do ciągłego doskonalenia techniki jazdy, do dokonywania ewolucji, których opanowanie przyczynia się do sprawniejszego w ogóle poruszania się niepełnosprawnego w różnych sytuacjach terenowych. W czasie gry trzeba bowiem przyśpieszać jazdę, nagle zahamować czy zmienić kierunek jazdy, wykonywać zwroty i obroty. Osoby, które dopiero, co usiadły na wózku, szybciej uczą się skłonów z wózka, którym normalnie towarzyszy lęk przed wypadnięciem. Zamiast normalnego kozłowania stosuje się tu tzw. drybling. Polega on na tym, że zawodnik wykonuje dwukrotne ruchy kołami wózka, a następnie musi, choć raz odbić piłkę od ziemi. W czasie poruszania się wózka piłka powinna znajdować się na kolanach.
SIATKÓWKA
Siatkówka, podobnie jak koszykówka, daje również dużo możliwości wykazywania się przez osoby niepełnosprawne efektywnym współdziałaniem w grupie. W grze używa się podobnie jak w normalnych rozgrywkach, boiska podzielonego na połowę siatką. Istnieją też możliwości adaptacyjne takie jak obniżenie siatki, u pacjentów poruszających się o kulach lub na wózku można zmniejszyć wymiary pola, oraz w grze może brać udział więcej niż 6 zawodników po jednej stronie, równomiernie rozmieszczonych na całej połowie boiska.
Osoby poruszające się o dwóch kulach muszą opanować technikę oparcia jedną ręką na kulach i wykonywaniu zagrywek drugą ręką.
Podobnie osoby poruszające się na wózkach muszą opanować technikę gry jedną ręką, aby drugą móc manipulować wózkiem.
RUGBY
Drużyna na boisku składa się z 4 graczy - ani mniej ani więcej. W celu ochrony niepełnosprawnych przed dyskryminacją, a jednocześnie dla zapewnienia ogólnej równowagi gry, zawodnicy są podzieleni na grupy, odpowiednio do umiejętności i możliwości. Ten dość złożony i często arbitralny proces nazywany jest kwalifikacją. Wystarczy powiedzieć, że system klasyfikacji, zmusza drużynę do grania wszystkimi graczami, teoretycznie eliminując tę samą dyskryminację niepełnosprawnych, która zadecydowała o powstaniu sportu.
Wygrywanie i przegrywanie
Drużyna z największą liczbą punktów pod koniec gry zwycięża. Punkty zbiera się, gdy zawodnik przekracza linię goli z piłką będącą w jej posiadaniu (znowu, jest to termin względny). "Co tu jest takiego trudnego?". Powiem Wam, na czym polega trudność; spróbujcie jeździć po boisku, z trzema osobami kołyszącymi się, i gubiącymi piłkę, walącymi Cię po twarzy i szyi, żeby w końcu dowieźć piłkę do wyznaczonego obszaru. Linia goli znajduje się często wewnątrz nieprzyjaznego miejsca o nazwie The Box. Podczas, gdy atak może mieć wszystkich swoich graczy w Box w tym samym czasie, to obrona może mieć tylko trzech. Ta zasada została najwidoczniej ustalona, by zapobiec ustawieniu się zawodników w jednej linii w "Ścianie Śmierci".
Faule i ścięcia.
Każdy kontakt cielesny, np.: bicie, kopanie (oczywiście w sensie względnym), uderzenie, drapanie, lizanie, uderzanie łokciami, dłubanie, uderzanie głową i przytrzymywanie, są oczywiście niedopuszczalne. Każde złamanie wcześniej wspomnianych zasad jest karane usunięciem gracza ataku z boiska na więcej niż 1 minutę. W zależności od rodzaju kary, zawodnik może powrócić do gry po golu przeciwnej drużyny. Gdy odbywa się karę taką jak przeklinanie na sędziego, zawodnik musi odsiedzieć ją w całości, tak jak to zostało wyznaczone. W żadnym razie nie może jeden zawodnik wsunąć swojej przedniej części wózka (przeznaczonej na nogi) do tylnego koła przeciwnika, powodując w ten sposób kręcenia się go - "spining". Nie może też żaden gracz wjechać w przeciwnika, który akurat stoi nieruchomo.
Źródło:
www.rehabilitacja.pl |
|
[powrót...]
[komentuj...] |
|
Witryna ma
charakter informacyjny. Redakcja serwisu nie ponosi żadnej
odpowiedzialności wynikającej z samodzielnego stosowania naturalnych
metod leczenia
opisanych w witrynie.
Kopiowanie za zgodą
redakcji.
©
2008 -
by
e-fizjoterapia.pl |
|
|
